Umm Salama (raa) przekazała, że słyszała jak Prorok (saw) mówił: "Nie jest muzułmaninem ten, kto gdy zostaje dotknięty nieszczęściem, nie wypowiada słów, które Bóg (swt) rozkazał mu powiedzieć: '"Zaprawdę, do Boga (należymy) ** i zaprawdę do Niego powrócimy!" (2:156)’ O Boże! Obdarz mnie w moim nieszczęściu i daj mi po nim coś lepszego' ['Innaa lillaahi wa 'innaa 'ilajhi raadżi'un. Allaahumma' adżurni fi musibati łaachluf li chajran minhaa], a Bóg daje mu za to coś lepszego."

Umm Salama (raa) kontynuowała: "Gdy Abu Salama (raa) zmarł, powiedziałam: "kto z muzułmanów jest lepszy od Abu Salama (raa), którego rodzina była pierwsza, która poszła za Wysłannikiem Boga (saw) na hijre (emigracje)?" Następnie wypowiedziałam to, co Bóg kazał nam mówić, a On (swt) dał mi małżeństwo ze Swoim Wysłannikiem (saw)." (Muslim, Kitab al-Jana'iz, 6/220)

Abu Huraira (raa) zrelacjonował, że Wysłannik Boga (saw) rzekł: "Potężny i Wyniosły mówi: "Ja nie mam niczego innego oprócz Ogrodu dla Mojego wiernego sługi, który, gdy zabieram najwspanialszego z ludzi tego świata (tj. przez śmierć), pozostaje cierpliwy i ma nadzieję na nagrodę ode Mnie." (Al-Bukhari, Kitab ar-Riqaq, 11/241)

W dwóch księgach as-Sahih, podano na autorytecie Ai’szy (raa), że Wysłannik Boga (saw) powiedział: "Ktokolwiek wierzący, gdy dotknięty jest nieszczęściem, nawet najmniejszym, jak np. ukłucie cierniem, będzie miał usunięty grzech z rekordu złych uczynków w zamian za nie." (Al-Bukhari, Kitab al-Mardha, 10/111; Muslim, Kitab al-Birr wa's-Silah, 16/129)

Abu Huraira (raa) przekazał, że Prorok (saw) rzekł: "Wierzący jest ciągle dotykany złym losem, obciążającym go, czy jego ciało, dorobek czy dzieci, aż on spotka Boga będąc całkowicie wolnym od złych uczynków." (Ahmad, al-Musnad, 2/287; at-Tirmidhi, Kitab az-Zuhud, 7/80; al-Hakim, Kitab ar-Riqaq, 4/124)

Khabbab ibn al-Arath (raa) raportował: "Poskarżyliśmy się Wysłannikowi Boga (saw) na naszą sytuację, gdy leżał w cieniu Ka'by z głową na swoim okryciu. Zapytaliśmy: "Czy poprosisz Boga, żeby nam pomógł? Czy będziesz błagał Boga dla nas?" Odpowiedział: "Pomiędzy tymi, którzy byli przed wami, wierzącego zazwyczaj łapano i wsadzany w dół, specjalnie dla niego wykopany, następnie przynoszono piłę i umieszczano ją na jego głowie, która następnie przecinano na dwie połowy, a jego ciało było pocięte na plasterki przez żelazny grzebień i oddzielone od jego kości - a nic z tego nie sprawiłoby, że pozostawiał on swój deen. Na Boga! Ten deen będzie dopełniony, a jeździec będzie w stanie podróżować od San'a do Hadramout, nie obawiając się nikogo oprócz Boga, a potem o wilka - ażeby nie niepokoił jego owiec, - ale wy jesteście niecierpliwi!" (Al-Bukhari, Kitab al-Ikrah, 12/315, a także Kitab Manaqib al-Ansar, 7/164)

Niektórzy spośród naszych poprzedników byli zwykli mówić: "Jeśli nie dzięki nieszczęściu, to przybylibyśmy do akhira kompletnie zrujnowani."

Sufjan ibn Ujajnah komentując poniższy werset z Qur'anu: "I uczyniliśmy z nich imamów, którzy prowadzili drogą prostą według Naszego rozkazu - tak długo jak byli cierpliwi i wierzyli w prawdziwość Naszych znaków*" (32:24), powiedział tak: "Gdy chciano amputować nogę Urwah ibn az-Zubair, zapytano go: "Czy upoić cię, abyś nie czół bólu?" Odparł: "Bóg obdarzył mnie tym nieszczęściem, aby przetestować moją cierpliwość, czy mam, więc postąpić wbrew Jego Woli?"

Umar ibn Abdul-Aziz (ra) rzekł: "Kiedykolwiek Bóg błogosławi sługę, a potem usuwa to błogosławieństwo, a sługa cierpliwie znosi ta utratę, On obdarza go błogosławieństwem, które jest lepsze od tego, które uprzednio usunął."

Gdy Abu Bakr as-Saddiq(raa) zachorował i był odwiedzany przez ludzi, pytali go oni: "Czy mamy wezwać lekarza?" Odrzekł: "Lekarz już mnie widział." Spytali: "I co ci powiedział?" Odpowiedział: "Zrobię, cokolwiek Sobie zażyczę."

Przekazano, że Said ibn Dżubair rzekł: "Wytrwałość jest akceptacja nieszczęścia, które Bóg nałożył na sługę; jest rozpoznaniem, że Bóg wziął to pod uwagę i jest nadzieja, że Bóg go za nie wynagrodzi. Sługa może być w stanie wewnętrznego strachu, czy paniki, ale przez praktykowanie samokontroli, nic oprócz wytrwałości, nie może być zaobserwowanym w jego postawie."

Wypowiedź Ibn Dżubaira: "akceptacja nieszczęścia, które Bóg nałożył na sługę" jest jak wytłumaczenie słów: "Zaprawdę, do Boga należymy" (2:156). Tutaj, sługa akceptuje swoją przynależność do Boga, a Bóg robi to, co chce z Jego przynależnością."

Jego stwierdzenie: "nadzieja, że Bóg go za nie wynagrodzi" jest jak interpretacja słów: "i zaprawdę, do Niego powrócimy" (2:156). Oznacza to, że gdy powrócimy do naszego Pana, On nas wynagrodzi za naszą wytrwałość - a nagroda za wytrwałość nigdy nie ginie.