Bóg, On jest Potężny i Wyniosły, mówi:

„O wy, którzy wierzycie! Nawracajcie się do Boga ze szczerą skruchą! Być może, wasz Pan odpuści wam złe czyny i wprowadzi was do Ogrodów, gdzie w dole płyną strumyki – tego Dnia, kiedy Bóg nie okryje hańbą ani Proroka, ani tych, którzy z nim uwierzyli.” (66:8)

Prawdziwa i szczera skrucha musi być wolna od oszustwa, wady, czy korupcji. Al-Hasan al-Basri rzekł: „Dzieje się tak wtedy, gdy sługa żałuje tego, co się stało i postanawia nigdy więcej tego nie powtórzyć.” Al-Kalbi powiedział: „Dzieje się tak wtedy, gdy sługa prosi o wybaczenie nieustannie, czuje żal w swoim sercu i powstrzymuje swe członki.” Said ibn al-Musajjib stwierdził: „Szczera skrucha jest tym, czym oczyszczasz swoje sumienie.”

  Ibn al-Qajjim rzekł: „Szczerość podczas żalu za grzechy musi zawierać trzy warunki:

1.    Musi zawierać żal za wszystkie grzechy tego, kto żałuje, bez opuszczenia żadnego złego uczynku;

2.    Musi mu towarzyszyć pełna prawdziwość postanowienia poprawy tak, że ten, kto zwraca się ze skrucha, nie waha się ani się nie opóźnia, ale zbiera całą swoją siłę i determinację opierając się na nich całym sercem;

3.    Musi być ona wolna od jakichkolwiek nieczystości i błędów, które mogłyby splamić jej szczerość, tak, że jest zainspirowana przez bojaźń Bożą, nadzieję na to, co On ma i obawę przed jakąkolwiek karą, którą On go może dotknąć – a nie przez żadne inne pragnienie, np.:

                      i.        aby ocalić swą posiadłość,

                    ii.        czy swoją rodzinę,

                   iii.        czy swoją publiczną opinię,

                   iv.        czy swoje wpływy,

                    v.        czy dla przyciągnięcia ludzkiego zachwytu,

                   vi.        czy żeby uciec od ludzkiej nagany,

                  vii.        czy żeby uniknąć udręki z powodu błahostek,

                viii.        czy żeby zaspokoić swój apetyt na życie,

                   ix.        czy z powodu swego bankructwa,

                    x.        czy niemożności poradzenia sobie,

                   xi.        czy jakichkolwiek innych takich chorób, które wpłynęłyby na ważność skruchy i jego szczerości wobec Boga, On jest Potężny i Wyniosły.

Pierwszy element szczerej skruchy dotyczy uczynków, za które skrucha jest robiona.

Drugi dotyczy osoby, która żałuje za grzechy.

Trzeci dotyczy Tego, do którego zwracamy się ze skrucha.

  Szczerość skruchy oznacza, że jest ona prawdziwa i obejmuje wszystkie złe uczynki. Niewątpliwie, żal za grzechy wymaga takiej skruchy i zawiera pożądanie wybaczenia i prowadzi do tego, że wszystkie grzechy, jakie popełniliśmy zostają wymazane. Jest to najwspanialsza i najdoskonalsza skrucha.” (Ibn al-Qajjim, Madarij as-Salikin, 1/310)

  Szczery żal za grzechy sługi przed Bogiem, gwarantuje przebaczenie Boga (swt), nawet zanim ma ona miejsce, i uzyskanie od Niego przebaczenia, gdy akt skruchy jest wypełniony. Innymi słowy, sługa zwraca się ze skruchą pomiędzy dwoma aktami wybaczenia przez Boga, które ubezpieczają jego zbawienie. Pierwszy akt wybaczenia przez Boga pozwala, inspiruje i pomaga słudze, żeby zwrócił się ze skruchą – co następnie prowadzi do kolejnego wybaczenia przez Boga. Drugi akt wybaczenia przez Boga jest aktem akceptacji i rekompensaty, Bóg, On jest Potężny i Wyniosły, mówi:

„i do tych trzech, których pozostawiono w tyle, kiedy ciasną stała się dla nich ziemia – mimo jej rozległości – i ciasne się stały dla nich ich sumienia. Oni sadzili, że nie ma już żadnej ucieczki przed Bogiem, jak tylko u Niego. Wtedy On zwrócił się ku nim, aby się nawrócili. Zaprawdę, Bóg jest Przebaczający, Litościwy!” (9:118)

  Bóg, On jest Wywyższony, informuje nas tutaj, że Jego zwrot z wybaczeniem w ich kierunku poprzedził ich zwrot ze skruchą do Niego i że to było tym, co wpierw umożliwiło ich skruchę. On (swt) był powodem ich skruchy, co jest częścią sekretu, a z tego powodu jest On (swt) nazywany ‘al-Ałłal ła’l-Achir’ – ‘Pierwszy i Ostatni’. On (swt) jest Tym, Który umożliwia wszystko, Który pomaga wszystkiemu się zdarzyć, od Którego pochodzi przyczyna i od Którego pochodzi wynik.

  Sługa zawsze żałuje za grzechy, a Bóg jest zawsze-Przebaczający. Skrucha sługi jest jego powrotem do jego Pana po tym, jak się od Niego odwrócił. Przebaczenie Boga jest dwóch rodzajów, jedno jest pozwoleniem i pomocą, a drugie jest akceptacja i nagroda.

  Skrucha ma początek i koniec:

  Jej początek jest w zwrocie do Boga przez wstąpienie na prostą drogę, którą On rozkazał Swojemu słudze śledzić:

„To jest Moja droga prosta! Postępujcie, więc po niej i nie chodźcie po innych drogach, aby one nie oddzieliły was od Jego drogi.” (6:153)

  Jej koniec jest w powrocie do Niego, w Dniu, który już został postanowiony, przez obranie drogi, którą On przykazał i którą prowadzi do Ogrodu. Ktokolwiek zwróci się do Boga ze skrucha w tym życiu, Bóg zwróci się do niego i nagrodzi go w wyznaczonym Czasie: „A ten, kto się nawróci i czyni dobro, ten, zaprawdę, nawraca się ku Bogu pełen skruchy!” (25:71)