Całkowite opieranie się na Bogu jest szczerą zależnością serca od Boga w zmaganiach sługi w zabieganiu o swoje korzyści i w zabezpieczaniu się przed czymkolwiek, co mogłoby być szkodliwe dla jego dobrobytu w tym życiu i w przyszłym:

"A temu, kto się boi Boga, On przygotuje jakieś wyjście; i da mu zaopatrzenie stąd, skąd on się nawet nie spodziewa. A temu, kto ufa Bogu, On sam wystarczy!" (65:2-3)

Osoba mająca bojaźń Bożą i całkowite do Niego zaufanie, odkryje, że te dwie wartości są jej wystarczające w kwestiach świata i deenu.

Omar ibn al-Chattab (raa) rzekł: "Słyszałem jak Wysłannik Boga (saw) powiedział: "Jeśli polegalibyście na Bogu tak, jak powinniście na Nim polegać, wówczas On zaopatrzyłby was tak, jak zaopatruje On ptaki, które budzą się rano głodne, a powracają o zmierzchu z pełnym brzuchem."" (Sahih, at-Tirmidhi, Kitab az-Zuhud, 7/8; al-Hakim, Kitab ar-Riqaq, 4/310.) 

Abu Hatim ar-Razi stwierdził, że ta hadith jest fundamentalną zasadą i ustanawia ona, że jednym z najważniejszych środków zdobywania zaopatrzenia i prowizji jest poleganie na Bogu.

Sa'id ibn Dżubair powiedział: "Zaufanie do Boga jest konieczną częścią wiary." Posiadanie zaufania, jakkolwiek, nie powstrzymuje nas od użycia sposobów i środków utrzymania, które Bóg przepisał Swoim stworzeniom. To są Jego prawa i On nakazał nam użycia tych sposobów i środków, a także poinstruował nas, abyśmy Mu zaufali. W Jego Wszechświecie, dążenie do wykorzystania tych środków i sposobów, naszymi kończynami, jest posłuszeństwem, a opieranie się na Nim naszymi sercami, jest wiarą w Niego. Bóg mówi: "O wy, którzy wierzycie! Zachowujcie ostrożność!" (4:71)

Sahl rzekł: "Ktokolwiek kwestionuje czyny (np. zarabianie na życie), kwestionuje samą ważność sunny, a ktokolwiek kwestionuje opieranie się na Bogu, kwestionuje samą wiarę."

Tałłakul (poleganie, opieranie się, zaufanie do Boga) jest stanem Proroka (saw), podczas gdy zarabianie na utrzymanie jest jego (saw) sunną, a ktokolwiek chce zachowywać się zgodnie ze stanem Proroka (saw), nie wolno mu porzucić jego (saw) sunny.

Zostało powiedziane: "Ignorowanie sposobów i środków utrzymania jest powątpiewaniem w potrzebę Szaria w Islamie, podczas gdy całkowite poleganie na tych sposobach czy środkach utrzymania jest powątpiewaniem w realność Tałhidu (monoteizmu).

Istnieją trzy rodzaje czynów, które możemy wykonać:


  1. Akty posłuszeństwa, które Bóg nakazał Swemu słudze, ponieważ uczynił je On środkiem ratunku od Ognia i sposobem wstąpienia do Ogrodu. Muszą one zostać wykonane, a zarazem musimy mieć ciągłe zaufanie do Boga, podczas ich wykonywania i pożądania takiego wyniku, ponieważ nie ma siły ani mocy jak tylko Boskiej. Cokolwiek On, Wyniosły, Sobie życzy, już się stało, a czegokolwiek Sobie nie życzy, nigdy się nie stanie.

            Każdy, kto nie wypełnił choćby jednego ze swych obowiązków, które są na niego nałożone przez Boga (swt), zasługuje na karę w tym życiu i w przyszłym, zgodnie z Szaria, czyli według rozporządzeń Boga, Wyniosłego.

 

  1. Czyny, które Bóg uczynił częścią życia na tym świecie i o których On powiedział Swemu słudze, że ma w nich uczestniczyć np. powinniśmy:

w  Jeść, gdy jesteśmy głodni;

w  Pić, gdy jesteśmy spragnieni;

w  Poszukiwać cienia w czasie upału;

w  Ogrzewać się podczas mrozów itp.

Wykonywanie takich czynności jest też obowiązkiem. Ktokolwiek tego nie robi, do tego stopnia, że sobie szkodzi przez porzucenie ich, mimo iż miał pełne możliwości ich wykonania, zasługuje na karę za to swoje zlekceważenie.

 

  1. Czyny, które Bóg uczynił częścią życia w ogóle, a które nie są niezbędne. Bóg może zrobić wyjątek dla któregokolwiek ze Swoich sług, którego wybierze.

            Istnieje wiele rodzajów tego typu czynów, jedną z nich jest zażywanie lekarstwa. Ulama (uczeni) dali różne opinie na pytanie: "Czy lepiej jest dla chorego, aby zażywał lekarstwo, czy jeśli chodzi o tych, którzy całkowicie zaufali Bogu, żeby się powstrzymali od ich zażywania?"

            Dwie, lepiej znane odpowiedzi na te pytania, brzmią tak:

            Imam Ahmad mówi, że zaufanie Bogu jest lepsze dla tego, kto je ma. Dla uzasadnienia Imam przytoczył tradycję Proroka (saw): "70 000 ludzi z mojego narodu wstąpi do Ogrodu bez rozliczenia i bez kary. Będą to ci, którzy nie robią talizmanów, ani ich nie posiadają, ani nie poszukują omenów, ani nie wypalają swego ciała, a którzy całkowicie zaufali swemu Panu." (Al-Bukhari, Kitab ar-Riqaq, 11/305; Muslim, Kitab al-Iman, 3/89.)

            Ci uczeni, którzy zgadzają się na zażywanie lekarstw, twierdzą, że Prorok(saw) sam zażywał lekarstwa, a on (saw) robił tylko to, co najlepsze. Ponadto twierdzą, że powyższa hadith dotyczy jedynie talizmanów, które są, i poprawnie, uważane za podejrzane, ponieważ mogą one doprowadzić do poleganie na innych niż Bóg, a jest to równoważne z poszukiwaniem omenów i z wypalaniem.

Mudżahid, Ikrimah, an-Nucha'i i wielu spośród naszych przodków powiedzieli: "Nikt nie otrzymał zezwolenia na kompletne porzucenie wyprobowywania różnych sposobów i środków tego świata, aby uleczyć to, co mu dolega, oprócz tego, kogo serce całkowicie zaprzestało się wiązać ze stworzeniem."

Is’haq ibn Rahałajh został spytany: "Czy człowiek może wziąć udział w wojnie bez przygotowania się na nią?" Odpowiedział: "Może, jeśli jest jak Abdullah ibn Dżubair - w innym przypadku nie może."