Dezaprobata tego świata, która pojawia się w Księdze i w Ahadisach, nie jest skierowana na aspekt jego czasu, który jest kolejnym następstwem nocy i dnia, aż do Dnia Sadu. Bóg, Potężny i Wyniosły dał nam je, aby ludzie, którzy chcą, mogli wysławiać Jego Imiona i być wdzięcznymi podczas ich trwania.

Zostało raz powiedziane: „Noc i dzień są jak dwie skrzynie skarbów, więc uważaj, co w ciągu nich robisz.”

Mudżahid rzekł: „Ani jeden dzień nie przemija, który by nie mówił:

‘O synu Adama! Przyszedłem dzisiaj do ciebie i nigdy więcej do ciebie nie przyjdę, więc uważaj, co czynisz podczas mojego pobytu.’

Kiedy dzień się kończy, zostaje zwinięty i zapieczętowany, nigdy nie zostanie ponownie otwarty przez nikogo, aż Bóg otworzy go w Dniu Sądu.”

Istnieje poemat, który mówi:

„Życie nie jest niczym innym jak tylko drogą prowadzącą do Ogrodu albo do Ognia.

Jego noce są ludzkim warsztatem,

a jego dnie są ich bazarem.”

Czas jest więc naszym kapitałem.

Prorok (saw) rzekł:

„Ktokolwiek recytuje:

‘Bóg jest Wywyższony i Jego są Błogosławieństwa’

[SubhanaAllahi wa bihamdihi, SubhanaAllahi l‘Azim]

będzie miał drzewo palmowe zasadzone dla siebie w Ogrodzie.” (Sahih, at-Tirmidi.)

Rozważ, ile drzew palmowych traci człowiek, który traci swój czas (swoja możliwość zasadzenia). Prawy mąż rzekł raz do swego gościa, który się zasiedział: „Czy nie chcesz już iść? Aniołowie nie są nigdy zmęczeni ciągnięciem słońca.” Pewien człowiek poprosił raz alima: „Zatrzymaj się, żebym mógł z tobą porozmawiać.” Alim odparł: „Najpierw zatrzymaj słońce!”

Dezaprobata tego świata, która wyrażona jest w Księdze i w Ahadisach nie jest nawet skierowana przeciwko aspektowi jego przestrzeni, która obejmuje całą ziemię, jej góry, morza, rzeki i skarby w jej wnętrzu. Wszystko to jest błogosławieństwem Boga dla Jego sług, żeby mogli je używać i je kontemplować i dzięki nim poznać Jedność i Wspaniałość ich Stworzyciela, On jest Wywyższony.   

Dezaprobata jest skierowana przeciwko poczynaniom synów Adama (as) w tym życiu, z czego w większości nie wypływają żadne dobre konsekwencje, jak mówi Wywyższony i Wyniosły:

”Wiedzcie, że życie tego świata jest tylko grą,

rozrywką i próżną ozdobą;

jest tylko rywalizacją o sławę;

jest rywalizacją w wielkości majątku i liczbie dzieci.

Jest ono podobne do deszczu obfitego:

ożywiona roślinność budzi podziw niewiernych;

potem ona więdnie i widzisz jak żółknie,

następnie obsycha i łamie się.

A w życiu ostatecznym kara straszna

lub przebaczenie od Boga i zadowolenie;

tymczasem życie tego świata jest tylko złudnym używaniem.”  (57:20)

W tym życiu synowie Adama (as) są podzieleni na dwie grupy:

Pierwsza, zaprzecza egzystencji życia ostatecznego, które czeka na sługi Boga po przeminięciu tego życia i w którym będzie doświadczana nagroda i kara. Są to ci, o których Bóg mówi:

„Zaprawdę, dla tych, którzy nie maja nadziei na Nasze spotkanie

i którzy zadowalają się życiem tego świata,

i znajdują w nim upodobanie,

a zaniedbują Nasze znaki – miejscem schronienia będzie ogień,

za to, co oni czynili.” (10:7-8)

Ludzie ci mają tylko jedno zainteresowanie, a mianowicie zabawę w tym życiu i pogoń za wszystkimi jego przyjemnościami – a Wywyższony mówi:

„A ci, którzy nie uwierzyli, będą używali i będą jedli jak zwierzęta,

i ogień będzie ich miejscem przebywania.” (47:12)

Drugim typem są ci, którzy akceptują fakt, że istnieje życie pośmiertne, w którym są oby dwa: kara i nagroda. Są to ci, którzy naśladują Wysłannika Boga (saw). Dzielą się oni na trzy kategorie:

1.    Ci, którzy są niesprawiedliwi dla siebie samych;

2.    Ci, którzy są skąpi dla siebie samych; i

3.    Ci, którzy są szybcy w wykonywaniu dobrych uczynków, z woli Boga.  

Pierwsi, ci, którzy są dla siebie niesprawiedliwi, stanowią większość. Większość z nich jest zadowolona z obrodów tego życia i jego przyjemności, biorąc go i używając go na różne sposoby zakazane przez Boga. Świat ukazuje im się jako ich największy interes i są nim usatysfakcjonowani, kochają oni i nienawidzą tylko z miłości do niego.

Są to ci ludzie, którzy zabawiają się i trajkotają, a ich uwaga przyciągnięta jest przez atrakcje tego świata. Chociaż mogą oni wierzyć w achire w sposób ogólny, nie odkryli jeszcze, co oznacza to życie, nie są oni świadomi, że jest ono tylko miejscem postoju, w którym może być zdobyta prowizja na ostateczną podróż.

Drudzy, ci, którzy są dla siebie skąpi, są to ci, którzy biorą z tego świata to, co jest dozwolone i wypełniają w nim swój obowiązek, a następnie ganiają za tym, co leży poza tymi obowiązkami, jedynie z powodu miłości swojej własnej przyjemności i aby się rozkoszować delicjami tego życia.

  Ludzie ci nie będą za to ukarani, ale ich poszukiwanie przyjemności spowoduje zmniejszenie ich rangi. 

Omar ibn al-Chattab (raa) rzekł: “Jeśli nie fakt, że moja pozycja w Ogrodzie mogłaby być zmniejszona, byłbym was imitował w waszym wygodnym życiu, ale Bóg ostrzegł niektórych ludzi mówiąc:

„’Wy trwoniliście wasze wspaniałe dobra w życiu na tym świecie

i cieszyliście się nimi...’ (46:20)

Trzeci, ci, którzy są szybcy w wykonywaniu dobrych uczynków, są tymi, którzy rozumieją, po co jest ten świat i czynią stosownie. Wiedzą oni, że Bóg umieścił Swego sługę w tym życiu tylko po to, by sprawdzić, który z nich ma najlepsze czyny:

„My uczyniliśmy to, co jest na ziemi, jej ozdoba,

abyśmy mogli wypróbować,

który z nich jest lepszy w działaniu.” (18:7)

Oznacza to, że Bóg umieścił to, co jest na ziemi, aby nas sprawdzić, aby zobaczyć, kto będzie unikał przyjemności tego świata i będzie poszukiwał sukcesu w życiu ostatecznym, ponieważ:

”Lecz, zaprawdę, My uczynimy z niej nagą ziemie!” (18:8) 

Ci, którzy ścigają się w dobrych uczynkach, biorą z tego świata konieczną prowizję na podróż. Wysłannik Boga (saw) powiedział: „Co ja mam wspólnego z tym światem? Jeśli chodzi o ten świat, jestem jak jeździec, który odpoczywa w cieniu drzewa, a następnie wyruszając w dalszą podróż, pozostawia go.” (Sahih, at-Tirmidi, Kitab az-Zuhud, 7/48; al-Hakim, Kitab ar-Riqaq, 4/310; na autorytecie Abdullah ibn Masud i Omara (raa)) 

Prorok (saw) doradził też ibn Omarowi (raa): „Bądź w tym życiu jak obcy albo jak wędrowiec.” (Sahih, al-Buchari) 

Kiedykolwiek intencja stojąca za przyjemnością w tym, co jest halal, jest posłuszeństwem, czy czcią Boga, wtedy radość z takiej przyjemności jest rozpatrzona jako akt posłuszeństwa, za który sługa zostaje wynagradzany. 

Tak jak Mu’ad ibn Dżabal (raa) rzekł: „Cieszę się z nagrody od Boga, za czas, w którym spałem, tak samo jak cieszę się z niej za czas, w którym byłem rozbudzony.” (Sahih, Muslim, Kitab al-Imaara, 12/207; przypisana Mu’adowi) 

Sa’id ibn Dżuber powiedział: „Prowizją arogancji i dumy jest to, co przeszkadza ci w osiągnieciu achiry. Prowizja, która ci nie przeszkadza, jest tą, którą potrzebujesz – aby osiągnąć to, co jest lepsze od samej prowizji.”

Jahja ibn Mu’ad rzekł: „Jak mogę nie kochać tego świat? Zostałem w nim pobłogosławiony dającym mi życie utrzymaniem i mogę wykorzystać go dla czci, która jest środkiem osiągniecia nagrody Ogrodu?” 

Abu Safłan ar-Ra’im został raz zapytany: „Czym jest życie doczesne, które skrytykowane jest w Qur’anie i które powinno być unikane przez roztropnych ludzi?” Odpowiedział: „Wszystko, co robisz w tym świecie z intencją uzyskania korzyści w tym świecie jest warte winy, a wszystko, co robisz z intencją uzyskania korzyści w przyszłym świecie, nie ma nic wspólnego z tym światem.” 

Al-Hasan (ra) powiedział: „Jak słodkie i dobre jest życie doczesne dla wierzącego – bez zbytniego wysiłku bierze on prowizje z niego dla Ogrodu, a jak okropne jest to życie dla niewierzącego i dla hipokryty – tracą oni swoje noce i robią prowizje z nich dla Ognia!” 

Abu Mura przekazał, że Prorok (saw) rzekł: „Ktokolwiek zakochany jest w swym życiu doczesnym, uszkadza swe życie ostateczne, a ktokolwiek jest zakochany w swym życiu ostatecznym, uszkadza swe życie doczesne – a powinniście woleć to, co będzie trwało na wieki od tego, czego przeznaczeniem jest zniknięcie.” (Da’if, Ahmad ibn Hanbal, al-Musnad, 4/412; al-Hakim, Kitab ar-Riqaq, 4/308; jest sklasyfikowana jako sahih, ale ad-Dahabi odrzucił ją ze względu na przerwę w jej isnad.) 

Ałn ibn Abdullah rzekł: „To życie i życie ostateczne zawieszone są w sercu, w balansie jakby na skali. Którekolwiek zadominuje, drugie staje się lżejsze i mniej znaczące.” 

Łahab rzekł: „Życie doczesne i ostateczne jest jak mężczyzna z dwiema żonami. Jeśli zadowoli jedną, ściągnie na siebie gniew drugiej.”

Abu’d-Darda (raa) powiedział: „Jeśli przysięgniecie mi, że pewien człowiek jest najbardziej bogobojny spośród was, ja wam przysięgnę, że on jest z was najlepszy.”

Abdullah ibn Masud (raa) zwrócił się do pewnych ludzi mówiąc: „Podjęliście się większej ilości dobrych uczynków, niż towarzysze (raa) Wysłannika Boga (saw) kiedykolwiek się podjęli, ale oni(raa) są ciągle od was lepsi, bo odwrócili się od ziemskich przyjemności i zysków.” (Abu Nu’ajm, al-Hilja, 1/136)