Fitna: cierpienia, zmartwienia, próby i udręki, będą one jak ciemność nocy. Prorok (saw) nakazał nam, żebyśmy czynili dobro zanim to się stanie. W czasach tych człowiek pójdzie spać jako wierzący, a obudzi się jako niewierzący lub wstanie jako wierzący, a położy się jako niewierzący. Będzie tak, bo sprzedawać oni będą swoją religię dla zyskania tego świata. Hasan al-Basri (ra) wytłumaczył, że widział ten typ ludzi: ciała bez żadnej świadomości, formy bez umysłu, sprzedaliby się za 2 dirhemy. (Co by powiedział teraz?)

Imam Ahmad (ra) podał, że Prorok (saw) powiedział, że przed końcem świata, będzie bardzo trudno rozpoznać prawdę od fałszu i powinniśmy wówczas zostać w domu, a jeśli ktoś do nas przyjdzie, nie powinniśmy go zwalczać. Siedzący będzie lepszy od stojącego, stojący lepszy od idącego, idący od biegnącego itp. Wskazuje to, że nie powinniśmy w tym brać udziału, powinniśmy się wycofać.

Prorok (saw) wskazał na wschód Medyny jako na kierunek, gdzie fitna będzie miała swój początek. Wiele z nich miało już miejsce, a wiele jeszcze nie. Wschód jest rogiem szatana.

Spójrzmy na historie, na wschodzie wyłoniły się pierwsze sekty, które się odchyliły, wschód był źródłem politycznego zamieszania, ze wschodu przyszli Tatarzy, ze wschodu będą też plemiona Goga i Magoga oraz stamtąd przyjdzie ad-Dadżdżal.

Pierwszą fitną, która miała miejsce i która otworzyła drwi do każdej kolejnej fitny, było zamordowanie Osmana ibn Affana (raa). Omar ibn al-Chattab (raa) zapytał Hudajfę ibn al-Jamana (raa) o hadis fitny, odpowiedział, że fitna porusza się jak fale oceanu. Omar (raa) chciał usłyszeć inna hadis. Hudajfa (raa) uspokoił go, że nie musi się martwic o fitnę, bo pomiędzy nim a nią są drzwi. Omar (raa) spytał go, czy drzwi te będą otwarte czy wywarzone. Hudajfa (raa) odpowiedział, że wywarzone. Jeśli byłyby otwarte, byłoby można je zamknąć.

Jak myślicie, o kogo chodzi? Lub kto był tymi drzwiami?

Oczywiście, sam Omar (raa), a został on zamordowany. Za jego czasów był pokój, progres, nie było prób i świat muzułmański się rozrósł. Problemy zaczęły się po jego (raa) śmierci.

Jaka jest różnica pomiędzy morderstwem Omara (raa) a morderstwem Osmana (raa)?

W pierwszym przypadku morderca był niewiernym wrogiem, a w drugim mordercami byli muzułmanie (fitna), którzy chcieli, żeby Osman (raa) zrezygnował z kalifatu.

Osman (raa) zrozumiał wówczas słowa Proroka (saw), których wcześniej nie rozumiał. Prorok (saw) powiedział mu, że Bóg (swt) da mu togę, ale gdy ludzie powiedzą mu, żeby ją ściągnął, to ma jej nie ściągać. Z tego powodu Osman (raa) odmówił żądaniom zrzeknięcia się pozycji kalifa, ale odmówił też walki przeciw tym, którzy stawiali te żądania. Nie chciał on, żeby przelana była kropla krwi w jego sprawie. Ali ibn Abi Talib (raa) wraz ze swoimi synami (raa) stał na straży ochraniając dom Osmana (raa). Niestety ludzie, którzy powodowali zamieszanie, liczyli tysiące i otaczali Medynę, wdarli się do domu Osmana (raa) i zabili go w momencie, gdy recytował Qur’an, jego krew polała się na mus’haf Qur’anu. Prorok (saw) przepowiedział, że umrze on jako szahid, wówczas gdy Prorok (saw), Abu Bakr, Omar i Osman (raa) byli na górze Uhud i ona zadrżała. Prorok (saw) kazał jej się uspokoić, bo jest na niej Prorok, Prawdomówny i dwóch Szahidów.

Drugą fitną była Bitwa Wielbłąda (Dżamal). Po zabójstwie Osmana (raa) nie było kalifa. Grupa muzułmanów dała przysięgę wierności (baja) Ali’emu (raa). Ali (raa) powiedział im, żeby zrobili szurę (narada, glosowanie) i jeśli taka będzie decyzja szury, to przyjmie pozycję kalifa. Ludzie ci jednak przekonali go, że zanim wygaśnie fitna minie trochę czasu, a teraz jest niemożliwym, żeby zwołać szurę, a poza tym bez kalifa problem się powiększy i tak Ali (raa) zgodził się objąć pozycję.

W miedzy czasie az-Zuber, Talha i Aisza (raa), którzy dali baja Ali’emu (raa), przybyli z armią, aby ubiegać się o sprawiedliwość dla zmarłego. Ali (raa) powiedział, że ałlija (najbliżsi krewni) zmarłego muszą wystąpić w tej sprawie. Według szarii, najbliżsi krewni muszą wystąpić i poprosić sąd o karę śmierci lub o zadość uczynienie przez główszczyznę (dija). Wszyscy zgodzili się, że to jest zgodne z prawem.

Armia Ali’ego (raa) jednak przesiąknięta była tymi, którzy odpowiedzialni byli za śmierć Osmana (raa). Nocą, mordercy Osmana (raa) zaatakowali armie az-Zubera, Talhy i Aiszy (raa). Przyszli oni z armią, ale nie w celu walki, ale w celu uzyskania sprawiedliwości. W każdym razie myśleli oni, że Ali (raa) ich zaatakował i rozpoczęła się walka. Ali (raa) był jednak w stanie ich przekonać, że on nie rozpoczął walki. Było to bardzo krótkie starcie.

Prorok (saw) powiedział Ali’emu (raa) wcześniej, że przyjdzie taki czas, gdy pomiędzy nim a Aiszą (raa) coś się stanie. Ali (raa) zmartwił się tym i powiedział Prorokowi (saw), że musi on należeć do bardzo nieszczęśliwych ludzi, jeśli coś ma się stać pomiędzy nim a Ummuhatul- Mu’minin (Matką Wiernych). Prorok (saw) powiedział mu, że tak nie jest, ale że gdy to się stanie, to żeby ją eskortował w bezpieczne miejsce. Ali (raa) odprowadził więc Aiszę w bezpieczne miejsce.

Trzecią fitną była Bitwa pod Safin. Prorok (saw) powiedział, że będzie wojna pomiędzy dwoma armiami muzułmańskimi, które będą walczyły o to samo.

Muałija (raa) był krewnym Osmana (raa), więc miał on autorytet w sprawie jego zabójców. Poprosił on Ali’ego (raa), aby wydał mu morderców jego kuzyna. Ali (raa) odpowiedział, że nic nie może zrobić dopóki nie otrzyma autorytetu kalifa od wszystkich i prosił Muałije (raa), aby mu wpierw dał baja (przysięgę wierności), a potem może czynić sprawiedliwość. Muałija (raa) odpowiedział, że złoży przysięgę, gdy dostanie zabójców.

Ali (raa) wywnioskował prawidłowo i miał rację, ale nie znaczy to, że Muałija (raa) syn Abu Safjana nie był muzułmanem. Tego nie można powiedzieć, ponieważ Prorok (saw) powiedział, że będzie to wojna pomiędzy dwoma armiami muzułmańskimi. Muałija (raa) był jednym z towarzyszy Proroka (saw), a także był jego (saw) szwagrem jako że jego siostra Umm Habiba (Ramla) (raa) została poślubiona przez Proroka (saw). Aczkolwiek, idżtihad był jednak nieprawidłowy.

Prorok (saw) przepowiedział, że Ammar ibn Jasir (ibn as-Sumajja) (raa) będzie zabity przez przekraczającą stronę, a znaleziono go pomiędzy zmarłymi z armii Ali’ego (raa).

Czwarta fitna była następstwem fitny trzeciej i spowodowana była przez wyłonienie się nowej sekty – chałaridż. Armia Muałiji (raa) położyła Qur’an na swoich mieczach, co oznaczało, że się poddają. Ali (raa) widząc to, przestał z nimi walczyć. Problem stworzyli ludzie, którzy chcieli jednak dalej walczyć, bo zyskiwali więcej z przelewu krwi niż z pokoju. Ludzie ci przeniknęli do obydwu armii tj. zarówno do armii Ali ‘ego (raa) jak i do armii Muałiji (raa) i podsycali konflikt. Gdy Ali (raa) zaprzestał walki, oskarżyli go wpierw o pomyłkę, bo jak może zaprzestać walki i wziąć swoją opinię ponad opinię Boga (swt). Gdy to nie zadziałało, oderwali się (i stad ich nazwa: chałaridż) oni od armii, oskarżając Ali’ego (raa) o kufr (niewiarę). Ali (raa) wysłał do nich Abdullah ibn Abbasa (raa), żeby ich przekonał, że są w błędzie. Ibn Abbasowi (raa) udało się przekonać 4,000 ludzi, żeby z nim powrócili.

[Źródło Chałaridż istniało już za czasów Prorka (saw), ich główną cechą jest ekstremizm. W al-Buchari jest hadis, która opowiada o człowieku (Dul Chułajsra) z Banu Tamim, który przyszedł do Proroka (saw), gdy rozdzielał on (saw) łupy wojny i powiedział mu (saw) dumnym i aroganckim tonem: ‘Bądź sprawiedliwy!’ Prorok (saw) odpowiedział mu na to, że jeśli on nie będzie sprawiedliwy, to kto będzie? Omar (raa) natychmiast poprosił o pozwolenie odcięcia mu głowy, ale Prorok (saw) kazał go zostawić w spokoju. Ostrzegł on (saw) jednak, że człowiek ten będzie miał naśladowców lud potomków, którzy gdy będą się modlić, modlitwa towarzyszy (raa) Proroka (saw) będzie wyglądała na mało znaczącą, gdy będą pościć, post towarzyszy (raa) będzie wyglądał na niewielki, będą czcili Boga (swt) w taki sposób, że sposób w jaki Sahabah (raa) czcili Boga (swt) będzie się wydawał nic nie warty. Będą recytowali Qur’an przepięknie, ale nie będzie im przechodził dalej niż ich gardła tj. nie będzie miał efektu na ich sercach, ani na ich sposobie życia. Opuszczą oni religię w taki sposób, że nikt tego nie zauważy, jak strzała, która przeszywa cel, z taką prędkością, że nawet tego nie ma na niej kropli krwi. Ich ekstremalna pozycja w praktyce naszej religii polega na tym, że na zewnątrz przejawiają oni dużo dobra, zachowują wszystkie obowiązki religijne, ale nic nie ma w środku. Opuścili oni Islam dawno temu. Źródłem tej sekty są ludzie tacy jak Dul Chułajsra. Gdy widza oni pokój, odrywają się.

Skąd wiemy, że byli to ci ludzie?
Prorok (saw) podał nam ich oznaki. W al-Bucharim jest hadis, która opowiada, że Abu Said al-Chudri (raa), walczył w armii Ali’ego (raa) i że Prorok (saw) opisał człowieka, który będzie jednym z chałaridż. Miał to być ciemnoskóry mężczyzna, którego jedna z rąk miała być jak pierś kobiety.]

Ali (raa) starał się przekonać chałaridż do swojej pozycji, 4,000 z nich powróciło, o czym już wspomnieliśmy, ale reszta odmówiła, twierdząc, że odrzucił on rozkazy Boga (swt). Ali (raa) zaproponował im więc układ. Zagwarantował im 3 rzeczy: 1- modlitwę w tych samych meczetach; 2 – podział łupów wojennych; 3 – pokój tak długo jak zostawią w spokoju muzułmanów. Lecz oni nie pozostawili muzułmanów w spokoju. Syn Chababa ibn Arrat, towarysza (raa) Proroka (saw) podróżował z żoną, gdy chałaridż zatrzymali ich na jednym z punktów, na których sprawdzali ludzi. Zapytali oni go, po czyjej jest stronie. Odpowiedział im, że nie jest przeciwko nim, ale jest z prawdą. Zabili go za to, a jego ciężarną żonę rozcięli i wyciągnęli z niej dziecko, tak nieludzko mordując ją i dziecko. Tym okrutnym sposobem złamali oni układ i Ali (raa) rozpoczął z nimi walkę. W bitwie pod Nahrułan, wielu ich zginęło i Ali (raa) rozkazał, żeby odszukano człowieka, którego jedna z rąk była jak pierś kobiety, według opisu Proroka (saw). Abu Said al-Chudri (raa), który był jednym z poszukujących, powiedział, że na własne oczy widział tego człowieka, który leżał pośród poległych i wyglądał dokładnie tak, jak go opisał Prorok (saw).

Prorok (saw) powiedział, że za zabicie chałaridż otrzymuje się dużą nagrodę i że jeśli żyłby do tego czasu, to zabiłby ich tak, jak lud Ad został zabity tj. całkowicie; i doradził swoim towarzyszom (raa), że jeśli nawet zostawią ich w spokoju, to oni nigdy nie zostawia ich (raa) w spokoju, bo są oni spragnieni krwi i że z taką mentalnością nie da się w żaden sposób postępować, ale jedynie przez kompletną eliminację, bo nie można ich w żaden sposób przekonać. To jest powodem fitny.  

Największą fitną chałaridż jest to, że nie mają nic przeciwko zabijaniu, ale są bardzo ściśli jeśli chodzi o religię – nikt z nich nigdy nie sfabrykował hadisu.

Prorok (saw) powiedział, że ich fitna będzie kontynuowana. Kiedykolwiek jedno ich pokolenie przeminie, kolejne się pojawi. Nie będą oni żyli w ciągłym rodowodzie, bo muszą oni z kimś ciągle walczyć. Jeśli nie ma z kim to walczą pomiędzy sobą, aż się wykończą. Tak przeminą w jednym miejscu, a pojawia się w innym, aż do czasów ad-Dadżdżala. Za każdym razem, gdy ich pokolenie się wyłoni, będzie amputowane. W ibn Madżah, Abdullah ibn Omar (raa) powiedział, że to się powtórzy więcej ni 20 razy aż do czasów ad-Dadżdżala. Są oni najgorszymi ludźmi, ponieważ biorą oni ajat z Qur’anu, który odnosi się do niewierzących i odnoszą go do wierzących.

Piątą fitną była śmierć al-Husejna (raa) ibn Ali ibn Abi Talib. Gabriel (as) dał Prorokowi (saw) ziemię o czerwonym zabarwieniu i powiedział mu (saw), że jego (saw) wnuk zostanie zabity i to jest ziemia z okolicy, w której się to stanie.

Po Ali’m (raa) pozycję kalifa objął jego syn, al-Hasan (raa). Po 6ciu miesiącach zrzekł się tej pozycji, a objął ją jego młodszy brat, al-Husejn (raa). Były to czasy największej fitny. Kalifa wraz z większością Ahl al-Bait walczył z Banu Umaja na terenie Iraku. Niektóre z plemion irakijskich obiecało pomoc kalifowi i Ahl al-Bait, gdy jednak przyszło do walki plemiona te zdradziły ich i nie udzieliły im poparcia. Ahl al-Bait (Ludzie Domu) zostali otoczeni i odcięto ich od wody i żywności, odmówiono nawet wody dzieciom i kobietom, które z nimi byli, pomimo tego Ahl al-Bait walczyli aż do ostatniego mężczyzny. Jest to najciemniejszy punkt w historii Islamu, bo jak mogła Ummah zrobić coś takiego rodzinie Proroka (saw)! Stało się to za czasów Jazida bin Muałiji, który już wcześniej zaatakował i zmasakrował Medinę, co przeszło do historii jako Maragat-ul-Harra. Zginęło wówczas wielu towarzyszy (raa) Proroka (saw) spośród Ansarów i potomków (raa) Proroka (saw).